Regios  

   

20 dagen en ongeveer 11000km to go !!

Na een paar keer op de Harley naar Marokko te zijn geweest begon het weer te kriebelen. Ruige gebieden waar nauwelijks toerisme is met echt adembenemende uitzichten welke minstens zo mooi zijn als bijvoorbeeld  de bergen in de Alpen. Afijn, allemaal bekende cliche.

Hoe kom je er bij om naar Sirië en op de Harley te gaan? Wat betreft vraag één , dat gaat op een gezellige b.b.q. onder het genot van een biertje waar de wapenfeiten van diehard Harley-rijders niet van de lucht zijn ongeveer zo. Ik:”Zullen we weer `s een stukje gaan toeren ?”(Peter spitst zijn oren want hij voelt-weet dat ik hier niet zomaar een zondagsritje bedoel van tweehonderd kilometer). Peter (m`n reis-maat):”waar zullen we dan eens heen gaan?”. Ik:”Weet ìk dat, naar de zon het liefst, Spanje of zo?”. Peter:”Ik zou ook nog wel eens naar het midden-oosten willen, Damascus, Amman,is dát wat?(half voor de grap, half serieus).
Dus Damascus wordt wordt het!

25-3-2004:
09.15 u.Net afscheid genomen van mijn twee lieverds, Sander is al op school en Astrid aan het werk. Het wachten is op Peter. Het is stralend weer, een beetje koud ,dat wel. Met volle tank vertrekken we richting de zon, via de Duitse autobaan naar de Oostenrijkse Alpen. Hoe dichterbij bij de bergen hoe kouder het wordt. In de buurt van Ulm begint het ook flink te sneeuwen. De glooiende heuvels en wouden van het Frankische land zijn dan ook met een prachtige witte deken bedekt. Het laatste stuk autobaan zit de lucht potdicht dus weinig zicht en veel prut op de weg. Vijf km. voor een benzine- pomp zit Peter door de peut heen, maar dat is geen probleem want uit een eerder avontuur hebben we geleerd extra jerrycans met brandstof mee te nemen. Alleen had ik niet verwacht daar nu al gebruik van moeten te maken. Als het donker wordt vragen willen we in een Stube vragen of we ergens kunnen overnachten en nog voor we de Harleys op de standaard hebben kunnen zetten komt de chef-kok wild gebarend naar buiten in een of ander zuid- Duits of Oostenrijks dialect wat wij absoluut niet verstaan. Verkeerd geparkeerd of zo? Vol? Springt op z`n fiets en gebaart ons toch vooral te volgen een stukje terug over de glijbaan ,waar toch al een dertig centimeter sneeuw ligt, naar een typisch Oostenrijkse Alpen woning, draait de garage open en voila, plots hebben niet alleen wij een warme droge rustplaats maar onze dierbare Harleys ook. Het gedrag van deze chefkok werd nu ook duidelijk want daar stond immers onder een deken een fraaie HD-custom. Als je even later dan in de Stube hebt gegeten en nog een paar heerlijke lokale biertjes zit te drinken komt de vergeten kwaliteiten van de Duits-Oostenrijkse talenknobbel ook weer tevoorschijn. Maar toch niet laat naar bed omdat we  morgen weer vroeg uit de veren moeten want we hebben een boot te halen en die wacht niet op ons.

26-03-2004


Na het ontbijt de sneeuw en de kou in op weg naar de Ferner-pas. De lucht is grauw en potdicht van de sneeuwval en het duurt dan ook niet lang of er rijden twee sneeuwpoppen op Harley`s de berg op. Eenmaal een eind over de pas ontdooit het witte goedje en na een tankstop met warme koffie zetten we ons ritje naar de boot voort. Om drie uur vanmiddag n.l. vertrekt onze schuit naar Griekenland vanuit Venetie, dus moeten we nog aardig door kachelen vier uur en ongeveer 400km te overbruggen. Theoretisch zou het net moeten kunnen. Een gedeelte besluiten we niet allen over de `Brenner` te doen maar om de bocht af te snijden gaan we bij Trento de bergen weer in. Inmiddels is het flink gaan regenen. Vaak mooie gebieden langs een wild stromende rivier en nog bijna van de weg gedrukt door een inhalende bestelbus met veel te hoge snelheid waarmee de bestuurder al geruime tijd achter mij zat en al vaker nerveus probeerde in te halen en veel te veel `kleeft`. Het leuke is dan altijd dat jij je dan al weer kan verheugen op des persoons frustraties die je hem bezorgd door bij het volgende stoplicht langzaam voorbij te rollen en wanneer het op groen springt weer een paar km. achter je te laten. Alle moeite voor niets. In de buurt van Padovano gaat het mis, denk ik. Oprit naar de tolweg gemist ,en dus verder binnendoor naar Venetie. De tijd begint te dringen; nog maar een half uur. Als je de buurt daar een beetje kent dan hoef ik je niet te vertellen dat het een ramp is om daar te rijden, zeker als je haast hebt. Alle afzonderlijke dorpen en stadjes zijn onderling verbonden door woningen en bedrijven zodat je nergens echt door kan rijden. Nog maar een kwartier en we weten niet waar we moeten zijn in de haven-zoals je weet is er veel water in Venetie-en zijn ook nog niet in het bezit van tickets.Maar goed dat is van latere zorg, nu eerst de boot! Eindelijk, de snelweg richting Venetie. Waar nu heen ?Ah, bord met ferry geeft onze richting aan.

Met nog vijf minuten te gaan rijden we over de lange pier waarover alle verkeer naar de stad moet en een paar kilometer lang is. In de verte ontwaar ik rechts van mij-op twee uur- een rode schoorsteen waaruit al enige tijd een dikke vette rookpluim ontsnapt waaruit ik moet concluderen dat onze schuit net is uitgevaren. Maar ja als je er dan toch bijna bent, dan toch nog maar even kijken waar we ons nou zo voor gehaast hebben deze dag. Als we de weg rechts afdraaien het enorme ferry-terrein op, ligt tot onze stomme verbazing de grote ferry voor Igouminitsa in Griekenland toch nog aan de kade hoewel de trossen al bijna gelost worden. Enkel auto`s die niet meer in het ruim passen zijn achteruit aan het manouvreren. Wij rijden de oprijdklep op en met draaiende scheepsmotoren schreeuwt Peter naar het personeel of we mee kunnen ,verschillende wuiven van niet andere van wel dus wij zien die van wel. Hoewel we op de klep nog worden tegengehouden en er nog heftig gediscussieerd wordt lukt het ons dan toch nog en parkeren we onze Harley`s op de miniscule plekken achter twee auto`s waar we nog net dwars kunnen staan op twintig cm van de reus- achtige oprij-kleppen waarover we zoeven de buik van het schip ingereden zijn, al is het maar een piepklein stukkie. Dan beginnen motoren van het schip te bulderen en kan Peter alleen met handgebaren duiden dat ik alleen m`n toilet tas en m`n helm mee naar boven neem. Wat een luxe op het dek. En nu blijkt dat het geen probleem is dat we geen ticket hebben, de purser die ons naar boven begeleide levert ons af bij een balie. Buiten op het dek genoten van het schitterende uitzicht over de vele bezienswaardigheden van Venetie. Nooit geweten dat je om op zee te komen eerst dwars door de stad moet varen. `s Avonds een had een Nederlandse chauffeur ons gespot en hij bleek de pa van een van onze vaderlandse sub-dealers te zijn. Genoeg gesprekstof dus. Hij moest twee plezier- vaartuigen ergens in het zuiden van Griekeland afleveren.

27-03-2004
`s Middags afgemeerd na de ochtend op het dek in de zon te hebben doorgebracht. Toch al zo`n 20 C. uit de wind. Omdat we als laatste aan boord gingen moeten we ook als eerste van boord, en dat heeft een aantal voordelen. Je hoeft niet eerst lang te wachten voor je van boord kan maar rijdt ook lekker voor de drukte uit. Veel truckers moeten via de noordelijke route naar Tessaloniki of net als wij naar Turkije. Zoals gezegd dus door de bergen langs Macedonië naar het oosten. Was het in Igouminitsa  langs de boulevard nog 25 C. In de bergen daalt het kwik al weer onder de 10C. Geweldig mooie vergezichten van besneeuwde bergen en maken hier al mooie foto`s. Op een zeker moment had ik een plaatje gekiekt. Wanneer ik weer verder rijdt is Peter ook ergens gestopt maar zie ik hem niet staan. Dus ik het gas erop omdat ik denk dat hij doorgereden is. Op dat stuk stikte het van haarspeld- bochten en ja hoor, als ik op een zeker moment begin te twijfelen en links over mijn schouder naar beneden kijk zie ik daar mijn maatje ook verwoed aan het gas hangend mij ook probeert  in te halen. Foutje haha. Bij een `truckstop` de eerste `Tsai` genuttigd. Dit gaat hier voor een nogal drapperig soort koffie door en dient  niet(!) geroerd te worden als je het goedje warm wilt drinken. Wordt opgediend door een heel oude dame met een rug zo krom als een hoepel. Zij is de eigenaresse van de bedompte ruimte waar een aantal truckers tsai zit te drinken en TV te kijken. Er wordt niet veel gesproken. Na deze middag 350 km te hebben gereden  een lekker hotel gevonden in Kozina. Mooi en gezellig centrum met veel trendy barretjes. In zo`n grote plaats zijn de jonge mensen goed opgeleid en spreken Engels wat je in de bergen echt met handgebaren moet doen.

28-03-2004
Op tijd op weg, weer heel hoge bergwegen , kou en regen maar prachtig gereden, op dat stuk snelweg na dan. In de bergen een snelweg-viaduct in de diepte zien liggen alsof het een miniatuur dingetje is. In een regenachtig Alexandropouli bij een motelletje eindelijk de tenten opgezet. Kosten van deze overnachting met warme douche en schoon sanitair bedraagt maar liefst € 10,-, samen dan.

Even de benen strekken dus lopend in de stromende regen naar het centrum waar we in een eetcafe belanden waar alleen maar kerels spelletjes zitten te doen en niet allen kaarten maar ook ouderwetse tafelspelen als `mensergerjeniet`.Wij wagen ons aan een ouso die mij zwaar op de maag ligt en na een stevige maaltijd weer terug naar de tent om voldaan  onze vermoeide lijven ten ruste te leggen.

29-03-2004
Laatste stukje Griekenland over de snelweg naar de grens. Het land uit is zo gepiept ,maar Turkeij in is een heel ander verhaal. Paspoorten ,Carnet de Passage voor de Harleys vele stempels en een visum in het paspoot rijker, nog even 180.000.000,- gepind( dit zijn dus  Turkse Lyres en staat gelijk aan zo`n € 300,- ) en een tsai begeven we ons op Turks grondgebied. Ook zien we hier nog een Frans stel met een prachtig omgebouwde land-cruiser, zij zullen met een ferry naar het zuiden afbuigen waar wij verder naar het oosten gaan, naar Istanbul. Rond het middag -uur bereiken we de eerste buitensteden en na nog een poos rijden we de Bosporus over Azie in, wat  bij mij toch weer even een portie kippevel teweeg brengt .Wat een enorme constructie is dit, op een enorme hoogte, met enorm veel verkeer erop, met een enorm adembenemend uitzicht. Alleen uitgebreid kijken gaat hier niet, gewoon veel te druk en helaas geen vluchtstrook te bekennen. Ondertussen is de innerlijke mens ook weer wakker dus draaien we de hoofdweg af de stad in en aan de oever van de Bosporus in een soort snackbar eten we een lekkere Turkse vlees- schotel. Temperatuur is heerlijk nu,20 C. De volgende 180 km. is stedelijk gebied en is ook wel spannend om te rijden, lekker net als de rest van het verkeer, jezelf overal links of rechts ergens tussen drukken om zover mogelijk vooraan te staan voor het stoplicht, licht op groen , adem in tegen de roet spugende vrachtwagen-uitlaten, niet teveel gas op dit spekgladde asfalt. Dan is het ook nog oppassen geblazen voor de ezel aangedreven karretjes. Dit op soms drie baans-wegen zonder de benodigde belijning dus lijkt het of iedereen maar wat doet. Is even wennen wat de lokale regeltjes zijn, daarna gewoon meedoen.Toch is hier geen spoor van frustratie of irritatie te bekennen, behalve bij die enkele aanrijding dan, want dan komen ze armen en benen te kort om elkaar de schuld te geven. Dan buigen we naar het zuiden af naar Bilecik en wordt het verkeer een heel stuk rustiger , de natuur mooier en de wegen mooi slingerend door de heuvels. Op 20 km. voor Bilecik staat er een vrachtwagen langs de weg met politie en ander nieuwsgierig volk te kijken in de diepte van het ravijn, wij dus ook. Blijkt de chauffeur bijna twintig wasmachines verloren te zijn.
Bilecek ligt wat hoger in de bergen ,richting het hoogland in centraal Turkije, dus bij aankomst was het inmiddels 6 C, maar wel weer een slaapplek met HD-stalling.

30-03-2004
Met flinke kou vertrokken maar ook met een goed ontbijt op, dus kunnen we er wel weer even tegen. Tijdens het ontbijt zien we aan de TV-beelden dat de spanningen om Cyprus weer aardig oplopen ,een dezer dagen zal er een referendum over zelfbestuur plaatsvinden blijkt later. De omgeving wordt ruiger en we blijven klimmen en wordt dus ook nog steeds kouder. Als het klimmen in een vlak gebied overgaat bevinden we ons in steppe-gebied waar niet veel mensen wonen op schaapherders na dan, want schapen lopen hier erg veel. Wat kale omgeving dus en vol in de harde N-O ijskoude wind (2C) met een gevoelstemp. van minder dan -10C die door merg en been en zeker door motorpak gaat. En dus proberen we iets vaker te stoppen om even op te warmen, liefst bij een pomp waar de tsai lekker warm is. Inmiddels is de tsai hier echte thee geworden. Als je gewone koffie wilt dan pak je die gewoon uit de automaat. Het is opvallend hoeveel pompstations hier zijn, je kan geen 20 km. rijden zonder er een tegen te komen. Op mijn verzoek maken we een ommetje via Antalya ( ik ruik de warmte al) en rijden weer langs sneeuwtoppen waarna we weer gaan dalen. Bij Antalya de Harley`s ook maar eens een fikse wasbeurt gegeven en langs de kust naar Alanya in tropische temperatuur. Voor Alanya alleen op een camping gestaan. Onder het genot van een Fesse gaan de gesprekken vaak over onderwerpen van uiteenlopende onderwerpen zoals onze dagelijkse beslommeringen, techniek, onder een heldere sterrenhemel al gauw over ja: sterretjes, etc. Daarnaast wordt er s` avonds natuurlijk ook altijd even ge-smst of gebeld met thuis. Maar niet te lang want een gesprekje van een paar minuten scheelt al heel gauw een tankbeurt!

31-03-2004.
In de frisse ochtend met een helder ochtend-zonnetje de tentjes opgeruimd en met een lekkere bak koffie op weg voor de volgende etappe. We willen vandaag de grens met Syrië zien te bereiken maar dat blijkt een wat al te enthousiaste voorstelling van zaken. Na een stevig ontbijt in Alanya verder naar het oosten. Voorzichtig beginnen we weer te stijgen over prachtige slingerwegen met adembenemende uitzichten vanuit de wouden op soms enkel honderden meters hoogten over de Middelandse zee. De slingerwegen zijn vaak net geen haarspeldbochten maar maken in de bocht toch vaak een flinke helling waardoor het lijkt of je in zo`n bocht door een glooiende meters diepe geasfalteerde kuil rijdt waarbij je flink optrekkend de bocht door gaat om niet om te vallen, en als je dan nog tijd hebt om even over je schouder te kijken  zie je vaak een ijselijk steile afgrond . Mooi man! Het regionale verkeer bestaat uit een enkele lijnbus of vrachtwagen maar ook verschijnen hier de eerste zijspannen en driewielers en vaak mooi versierd of geverfd. Vandaag is het heerlijk warm weer met temperaturen ruim boven de 20C. met een lekkere zon die mijn neus deed verbranden en het ruikt heerlijk naar naaldbomen , zo in het voorjaar. Na de lunch wel weer meer haarspeldbochten met mooie uitzichten en klimmingen van soms 20%. Zo mijmerend op mijn Harley vraag ik me nu toch af of we wel zonder Carnet de passage de grens over zullen komen maar we proberen het gewoon en zo niet rijden we via oost- Turkije terug, of om de Zwarte Zee heen, ach, eerst maar eens zien wat er gebeurt.. Na zo`n 400km. door dit prachtige landschap te hebben gereden stoppen we wat vroeger bij een kleine camping langs de zee met een mooi wit kiezelstenen strand ,want wat is er lekkerder dan na deze rit voor de tent  van de zon en een Fesse te genieten. We noemen dit onze rustdag. Daarbij wil ik perse een keer hier gezwommen hebben in deze tijd van het jaar. Dat het water nog fris zou zijn had ik wel verwacht maar wist niet dat kou je adem zo kon benemen, daarom bleef het bij een miniscuul rondje van nog geen honderd meter op m`n aller hardst gezwommen om in ieder geval niet nog verder af te koelen. Later verse zelf gevangen vis gegeten. Schijnt hier in de zomervakantie druk te zijn met duitse caravan-toerisme.

01-04-2004
Tentje weer opgeborgen en hop, daar gaan we weer; op naar Syrië. Vandaag een bijna-aanrijding met een afslaande bestelbus. Later kwam ik hem nog druk gebarend en toeterend tegen en meende te begrijpen dat hij zich excuseerde. Dat zijn nog eens manieren. Afijn, de rit op zich was wat saaier omdat we een flink industrieel gebied doorkruisten maar ook nog even een oude tempel van Zeus bezocht. Staat gewoon tussen oude huisjes zonder dat het wordt onderhouden of iets dergelijks.
Op weg naar Iskenderun langs enorme hoogoven-fabrieken waar langs de wegen heel veel treinwagons en trucks met oud ijzer van onder andere oude legervoertuigen welke kennelijk staan te wachten om in de ovens versmolten te worden. Voor de stad links af een grote grasvlakte over naar de grenspost Bab-al-Wahar om over te steken. Al met al twee uur bezig geweest met alle grens faciliteiten. Eruit viel mee maar Syrie in viel ook niet tegen want het is tenslotte gelukt zonder C.d.P., die wordt n.l. aan de grens voor je gemaakt. Tussen de twee grensposten is een stuk niemandsland van een kilometer of drie waar we plotseling staande werden gehouden door een groepje uitbundige Syrische militairen en werden van harte welkom geheten in hun mooie land, etc. Ofwel waren dronken ,of stoned of beiden maar dit is het laatste wat je verwacht. Visum kopen dus en in ander kantoor een aantal postzegels(het visum) halen maar de beste man verwacht wel enkele US-dollars die wij zeggen niet te hebben en met enige twijfel c.q. teleurstelling overhandigd  hij de formulieren waarna in een ander kantoor en handtekening en stempel gehaald dient te worden. Velen vragen hier om dollars maar onze houding van ik-niet-weet en elkaar hoogst verbaast en schouder- ophalend aankijkend doet de meeste ambtenaren toch handelend optreden zonder extraatje. Als dan het visum en de verzekering betaald moeten worden gaan we eerst geld wisselen maar daar heb je je paspoort voor nodig wat nog in dat ene kantoor ligt ,dus die maar weer halen en ja hoor, na enige discussie over de juiste koersberekening is het dan toch gelukt en kunnen we de visa en verzekeringen betalen en hoeven we allen nog een handtekening te halen bij het opperhoofd die onderuit- gezakt in in een lederen feauteuille nogal slaperig uit z`n ogen zit te kijken; handje schudden, bla,bla,bla en daar staat de krabbel waarmee we Syrie in komen. Tenminste, als we bij de slagboom worden doorgelaten na grondige controle van alle handtekeningen en stempels en benodigde papieren en bewonderingen van de Harley`s. Om 19.00 u. rijden we het land binnen en de schemer is gevallen en binnen een half uur is het pikkedonker. Na deze donkere rit op wegen waar geen straatverlichting aanwezig is is het avondleven op gang komt met al zijn drukte op de weg met luid toeterende busjes die er uit zien als rijdende kermiskramen maar ook vrachtwagens en taxi`s en karretjes door ezeltjes voortgetrokken. En in het licht van de koplampen lijkt het stof en de rook wel tien keer zo dik als overdag, alsof je door dikke mist rijdt. En wij maar denken dat we op de juiste weg zitten. Nou dat zitten we dan ook en een uurtje later rijden we Alleppo binnen, Syrië`s tweede miljoenenstad. In het centrum een hotel gezocht  en na flink onderhandelen van Peter hebben we een nette kamer met uitzicht over een oude wijk van het centrum. Harley`s op de bewaakte parking voor de ingang gestald alwaar de eerste  bewonderende en verbaasde blikken van Duitse toeristen die hier met bus gezelschap een rondreis doen , ons gadeslaan en ja ,echt, we zijn helemaal komen rijden. Op een stuk Adriatische zee na dan, maar terug gaan we wel helemaal rijden dus heen telt ook mee vinden wij. Lekker in de stad in een klein tentje allerlei verschillende gerechten gegeten zoals een pittig kipgerecht, aubergine salades en een soort pannekoek die als eetlepel dient met een fris colaatje erbij, beetje smoezelig maar erg lekker. Toen we er gingen zitten kwam er een schaaltje met groente op tafel en wat overbleef werd wanneer we vertrokken weer terug in de schappen gedaan voor de volgende klant. Tja, voedsel gooi je hier nu eenmaal niet gauw weg. In de bar van het hotel nog even de route voor de volgende dag bepaald onder het genot van een biertje. Gevoelsmatig bekroop ook het gevoel dat wij wat gemeden werden door de andere gasten, vaak vind men het leuk een praatje te maken maar dit keer dus niet zo in deze chicke toko! Terwijl ik de lokale krant voor mij hield (Engelstalig uitvoering natuurlijk) begreep ik het ook wel. Hoog tijd voor een douche- beurt!!

02-04-2004
Voor vertrek naar Palmira eerst een bezoek gebracht aan de citadel van Aleppo
Eerst naar het zuiden en bij Homs links af geslagen naar Palmira waar zich de ruines van de necropolis van Palmyra bevinden. Onderweg is een grote vlakte waar hier en daar alleen een bedoine-tent staat of een groep schapen met de herder loopt. De wind steekt op en na verloop van tijd wordt het steeds donkerder. De lucht trekt nu donkerbruin dicht zoals het in Nederland donkergrijs dicht kan trekken voor een storm. Het is niet warm en niet koud maar de lucht is kurkdroog en al vlug heb ik een droge mond en een paar kleinen barstjes in m`n lippen. Shit ,ik wist dat ik wat vergeten ben. Met onze 350 kg zware Harley`s hangen we flink in de wind en trekt hard aan helm, maar het enige waar ik nu aan denk is aan m`n luchtfilter en carburateur want deze stof en zand-dichtheid heb ik  nog nooit meegemaakt. Natuurlijk gaat alles goed en komen we rond middaguur aan. Leuk rondgewandeld over deze vlakte met oude gebouwen al dan niet staand of omgevallen, zeer indrukwekkend, dit moet wel een heel grote stad geweest zijn voor die tijd; verderop bevindt zich de grote begraafplaats. Een oase in de woestijn. Plaats is gesticht door een romeinse keizerin in de 1e of 2e eeuw van onze jaartelling die de oase zo mooi vond en de lokale bevolking toestemming gaf om belastingvrij handel te drijven om zo de lokale economie te stimuleren. Zij bouwde er een zomer- paleis. Zo ontstond er voor lange tijd een belasting- paradijs. Er tegenaan geplakt ligt het huidige Palmira, een arm plaatsje waar een enkele restauranthouder nog wat verdient aan toerisme die hier op kleine schaal aanwezig is in de vorm van busladingen die een rondreis doen door meestal Jordanië en Syrië. Een combie met Israël schijnt om een of andere reden lastig te zijn. Na de lunch naar het zuiden met een nog even harde wind maar geen woestijn meer maar meer steppe-gebied. Toch weer met dichte vizier gereden om het stof en zand buiten te houden. Gevoelsmatig staat er windkracht 9 of 10 en slingerende zand slierten over de weg. Onderweg ergens wat cola gedronken en meteen even getankt voor niet meer dan 10 Euro voor ruim dertig liter benzine. Ook nog tsai aangeboden gekregen van de pomphouder. We vervolgen de weg naar Damascus, het stof wordt minder maar de wind houdt aan. We zitten nu op 170 km. van de grens met Irak en rijden parallel hieraan naar het zuid- westen langs militaire stellingen (volgens Peter is het nep, er is geen mens te bekennen) en komen met enige regelmaat zwaar gewapende patrouilles tegen. Wat mij hooglijk verbaast is dat dit dan wel weer enorme 12-cil Fourwheel- drive op hoge poten, extended version etc. GMC`s zijn uit hetzelfde land als onze Harley`s. Later merken we dat hier eigenlijk heel veel Amerikaanse auto`s rijden en dat Syrië behoorlijk westers georriënteerd is .Wat de handel betreft  dan, politiek ligt het wat anders natuurlijjk. Onderweg zien we twee autobussen staan en een groet olieplas ertussen. Blijkt dat de voorste bus z`n dieselmotor is verloren waar vervolgens bus nr. twee bovenop is gebotst. Dat zie je niet elke dag.
Als wij Damascus binnenrijden vragen wij de weg aan postende militairen die ons vriendelijk te woord staan. Damascus is de oudste stad ter wereld zegt men en daar zijn wij dan even met de Harley geweest maar verder is het gewoon een grote vieze stad met een aantal bezienswaardigheden waarvan wij `s avonds de oude muur en de beroemde overdekte Soukh even hebben bezocht. Het verkeer is hier behoorlijk chaotisch waarbij Parijs de aanblik van een dorpsplein heeft. Wel een wereldstad want overal restaurants en bars te vinden, maar ook nachtclubs. In Syrië worden zelfs twee soorten bier gebrouwen en niet eens echt vies wil ik maar gezegd hebben. Natuurlijk staat ons Nederlands Heineken ook op de bierkaart. Hiervan zat een prachtige Arabier in wit gewaad en rode tulband lekker door te zakken naast de waterpijp welke regelmatig nagevuld werd met verschillende tabak-soorten. Op straat een glas puur sinaasappelsap (halve liter) gedronken. Niet dat we vitamine tekort komen. Eten veel groente en fruit.

03-04-2004
Vanmorgen nog even kaarten voor thuis gekocht hoewel deze erg schaars zijn en daarna nog een toertje door Damascus gedaan waarna we weer via Homs naar Aleppo vertrokken naar het noorden. Het weer is omgeslagen. Het is koud en krijgen ook een flinke lange stortbui over ons heen dus opgepast met rijden op dit asfalt. Ook zonder water is het vaak zo glad dat je gewoon kan optrekken met geblokkeerde voorrem. In Aleppo  weer even bij de citadel gegeten en gepraat met wat Syrische dames en zij wilden graag op de foto. Dat Syrië een mildere Islam-staat is is mij wel duidelijk geworden de laatste dagen door de dames die veel minder gesluierd over straat gaan dan in bijv. Marokko en mildere alcohol-wet, intensieve handel met het westen maar een van deze dames vertelde mij dat zij het katholieke geloof belijdt, actief. Zij dacht op haar beurt dat wij westerse christenen waren die op bedevaart zijn. Dat verbaasde me toch wel wat. Na de foto- sessie door naar de grenspost  Oncupinar Sinir Kapis in het noorden. Bij de grens aangekomen zakt de moed ons in de schoenen, zo druk met Turken met hun oude Mercedesen volgeladen met allelei handel. Gelukkig staat er een man met officiële pet te wenken dat we vooraan kunnen parkeren, wij hebben toch niets in te klaren. Op deze relatief kleine grenspost doen we er slechts drie kwartier over om alles te regelen. Ook zien we een hoop smeergeld in de binnenzak van een beambte verdwijnen. Even later rijden we weer in Turkije. Tot mijn schrik zie ik op de vluchtstrook toch verschillende keren spookrijders, das veel makkelijker dan telkens oversteken, toch? Na een paar uur arriveren we in Gaziantep en vinden een hotel waar onze Harley`s in de lounche mogen staan. Wel prettig want dit is nu niet meteen de meest `rustige` buurt. Al
 was er hier een camping, voor 8 euro zet je je tent niet op. Even wat Fesse gekocht en aan de overkant lekkere Donor(of zoiets) besteld en in de hotel opgegeten. Nog even de stad ingewandeld en verderop lijkt het economisch hart van de stad er heel wat florissanter bij te liggen met westers gelijkende ABC-winkels alsmede moderne winkels en  luxe banken en hotels. Ik durf een wedje te doen dat we hier onze Harley`s niet binnen mogen parkeren, misschien wijzelf ook niet!

04-04-2004
Weer op tijd weg met een pittige rit voor de boeg en kwamen er al gauw achter dat het vandaag weer kouder is dan we dachten in de heuvels. Na een goed ontbijt in het plaatsje  K`maras met warme worstjes brood en koffie weer lekker opgewarmd. Dit is toch een flinke plaats waar het modernisme goed aanwezig is tot schril contrast met de heuveldorpjes. De plek waar we ons ontbijt genoten is eigenlijk een veredelde bakkerij  met schitterende taarten en gebak en allerlei zoete broodjes in de etalage en veel mensen komen hier om een kop koffie ( ja, ja, hele echte) met een gebakje of taartpunt te nuttigen. In ieder geval maar wel die extra trui en regenkleding erbij aangetrokken want ondanks de felle zonneschijn is de kou ook gebleven en na een uurtje of anderhalf klimmen door de slingerende bergwegen met deze noord oosten- wind is de gevoelstemp. ver onder nul en zijn de voeten en vingers ( ondanks continue vinger en voet-oefeningen)gevoelloos. Maar de bergen en de uitzichten zijn fantastisch. Op een zeker moment rijden we op een plateau waar je tientallen kilometers ver kan kijken en rondom aan de horizon alleen besneeuwde bergtoppen en rondom de weg ook grote sneeuwvlakken en bevroren meertjes ziet. Nog op weg naar dit plateau passeerden we een pas door een tunnel op 1890 mtr. die volhing met ijspegels. Toch is het niet glad omdat de luchtvochtigheid vrij laag is. Als we dan over die bergen heen zijn welke we eerst aan de horizon zagen liggen en een flink stuk lager komen wordt de temperatuur iets minder wreed. Ook nu wordt ons vaak tsai aangeboden en echt , je vindt het heerlijk. Ondanks de harde tegen/zij- wind kunnen we flink door kachelen want over dit stuk zijn we niet zoveel verkeer tegen gekomen en heb dan ook de gelegenheid iets meer van de omgeving te zien.
We zitten weer op een steppe en in de verte zien we een reus van een berg nabij Kaiseri, 4190 mtr. ,en doen er nog een tijd over voordat we er zijn  maar is indrukwekkend als we er langs rijden. Helaas, helaas, de tijd ontbreekt ons, anders hadden we er graag een klim aan gewaagd dus we volgen de route naar Ankara. Als we er bijna zijn op ongeveer 80 kilometer van de hoofdstad volgen we de hoofd route. Dit is een oude snelweg die door de heuvels slingert waar een maximumsnelheid van 70km geldt. Nu haalt het  vracht- verkeer wat hier in een lange trein naar boven klimt die snelheid bij lange na niet dus dat is filerijden voor die jongens en zo hebben wij het gevoel toch nog een beetje op te schieten want je kan je voorstellen wat een verkeersdrukte er heerst op zo`n verkeersader uit het zuid- oosten in de bergen en naar mijn inschatting wel vier keer zo hoog als de Brenner- pas in Oostenrijk. In het diepe dal is men overigens al met de aanleg van een nieuwe snelweg (D200) begonnen en het doet me kleiner voorkomen als m`n oude Märklin-trein speelplaat dus is m`n inschatting denk ik nog niet zo gek. Maar het kan ook zuurstof gebrek zijn natuurlijk! Voorlopig wurmen wij onze Harley`s overal maar tussendoor als het ff kan en dan eindelijk ..over de top naar beneden…….in volle vaart!
Als we Ankara naderen zien we alle heuveltjes volgepropt en bebouwt met bouwvalletjes en soms erger. Wel vaak met een brik van een auto onder de waslijn waaraan kleding hangt te drogen in de uitlaat gassen van de snelwegen. Eenmaal in Ankara op zoek naar een hotel waarin we vandaag niet snel slaagden. Peter vroeg na een aantal andere pogingen bij een redelijk hotel of er plek is maar voor $150.- delen wij geen kamer. Tot daartegenover een aantal jongelui die een winkel aan het verbouwen zijn naar buiten komt wandelen uit interesse voor de Harley`s en de buitenlanders. Een van de mannen heeft ook een motor en weet aan de andere kant van de stad een betaalbaar hotel en begeleid ons op weg daar naar toe daarbij de meeste verkeerslichten in de roodstand negerende alsmede tegen het eenrichting verkeer in. Maar goed ,we arriveren veilig en wel. s` Avonds na een heerlijke warme douche naar een pleintje in de buurt gewandeld, in en in een kraampje een broodje donor gegeten met een blikje bier wat we in een kiosk gekocht hadden, doch dit zou problemen met de politie geven dus de blikjes heimelijk onder tafel verborgen en de andere twee bewaard voor op de kamer.
Deze dag weer veel handen geschud, tsai-en koffie aangeboden gekregen en aardige mensen gesproken.

05-04-2004

Vanmorgen nog een rondje door de stad en `t centrum gereden welke mij meteen deed denken aan de grote steden die wij hier ook gewend zijn… maar dan nog groter.
De bedoeling was de westelijke richting aan te houden om via een luchthaven aldaar verder westwaarts te rijden. Nu is Ankara een stad met miljoenen inwoners, zoiets als Parijs, en heeft dus een nog een internationale luchthaven ten noorden van de stad waarvan wij dus de borden van volgden. Uiteindelijk reden we zo nog een mooi stukje om door heuvelachtig akkerbouw gebied. Hoe verbazingwekkend is `t om binnen een twintigtal minuten van een moderne westerse stad-ook met z`n armoede en slumps ,maar goed- ineens vijftig/zestig jaar terug in de tijd terug geworpen te worden waar de boeren op oude tractors het land ploegen en op ezeltjes rijden om een boodschap te doen en oude vrouwen helemaal krom en met heel veel hard eelt op de handen van een zwaar arbeidzaam leven .Ook een stuk afgesneden waardoor we door piepkleine dorpjes kwamen en grote stukken onverhard gereden .In het plaatsje Otra even wat gedronken op kosten van de gemeente. Hier was de school net uit en dus keken de kinderen hun ogen uit. Later nog een gesprek gehad met de plaatselijke Engels leraar waarmee we redelijk goed konden communiceren. Vroeg ons ``do you want `t sa-tee?``. Wij kijken elkaar aan, fronsen ,en ``what do you mean?``.``Do you want `t Sa-tee?``. Nogmaals kijken we elkaar aan en tegelijkertijd snappen we ``Oh,you mean : do you want to stay? For the night?`` Zeer vriendelijke mensen hier en voordat we weer vertrokken zijn hebben we weer twee dozijn handen geschud.
Plan is om te overnachten op een camping aan de Zwarte zee. Wat volgens de kaart een camping zou moeten zijn is nu braakliggend terrein. Wel te begrijpen waarom de zwarte zee zo heet, het water is echt super diep blauw en ziet er ook ijs en ijskoud uit. Dus binnendoor richting Istanbul gereden waar we in een plaats voor Istanbul een hotel zochten. Via een paar aanwijzingen van een Duitser reden we de hotel straat van de stad in. Eerste hotel had een rode loper op het bordes met gouden pilaartjes en een waiter in uniform dus in onze hoedanigheid van dit moment geen geschikte gelegenheid(hoewel men vaak niet te beroerd is om een kamer te verhuren, dat niet),het volgende was al iets minder luxe en eenmaal achterin de straat die doodliep dwars op een snelweg stond een piepklein hotel ,alwaar we terechtkonden. Na een blik op de kamer met alleen twee bedden (meer dan voldoende) en nog wat onderhandelingen konden we hier weer rusten van onze dagelijkse indrukken en belevingen voor slechts 7,50 E. p.p. Aangezien de douche hier niet aanwezig was zijn we de buurt ingegaan, pas een uur of zes, en in een gezellige kroeg met groot videoscherm voor de sportliefhebbers lekker biertje gedronken en hapje gegeten .

06-04-2004,

Met een lekker zonnetje over de D100 naar Istanbul. Is wel een route National(als in Frankrijk) zij het dan wel driebaans en meestal zonder belijning waar men vaak links én rechts inhaalt met een flinke vaart. In Istanbul op een terras aan de Bosporus ontbeten met een prachtig uitzicht op de overkant met z`n grote moskeëen en de Citadel en rechts één van de twee enorme bruggen waarvan de pijlers militair gebied zijn en als zodanig worden bewaakt. Na nog een uurtje door Istanbul te hebben getoerd-waarbij we elkaar bijna kwijtraakten en bij een pomp weer terugvonden – deD100 naar het westen opgezocht op weg naar Bulgarije. In Istanbul in de buurt van de citadel heb je veel heuvels en gingen we rechtsaf naar boven en kwamen we door een drukke smalle straat weer op een mooi groot plein waar we niet op mochten parkeren van de politie. Ook reden daar mooie trams. Liepen er mooie dames! ( pas veul later kwam ik er achter dat we dus op het Taksim-plein waren geweest)Nog even de weg kwijt in een niet zo fraaie sloppenwijk. Afijn ,na eenmaal een paar uur op de D100 hadden we er weer lekker het tempo erin totdat we door een radar werden gespot wat ons op een lieve 170.000.000,- TL kwam te staan; toch nog zo`n € 100, stom, stom, stom, zonde, maar goed, het schoot zo lekker op! Overigens te voldoen bij de grens ,anders kom je het land niet eens uit. Nu de grens over en vol goede moed op zoek naar een camping. Helaas zijn er geen campings in dit deel van Bulgarije maar wel een hotel voor 15 euri in Harmani. Typisch oost-europese stad. Troosteloos en armoedig. Slecht onderhouden huizen en wegen etc. De hoofdweg ernaartoe was goed maar dan ook gefinancierd door de EU. Na een verkwikkende douche zijn we de bon alweer snel vergeten. Lekker weer is het hier, ongeveer 20 `C als we een Kamagourka-biertje drinken. Eten doen we in een lokaal snackbarretje door de uitbater aan te wijzen wat een aantal jongelui staan te eten, dat lusten wij ook wel.

07-04-2004

Voor een winkeltje ontbeten. Vandaag de hele weg naar Vidin binnendoor gereden over het platteland, door boerendorpjes, heuvels over smalle asfaltweg met hier en daar weer sneeuw, door arme vervallen steden, langs flats waar op hout wordt gestookt, langs vele leegstaande fabrieksterreinen daarna weer over een weg vol gaten langs een mooie bergketen. Onderweg ook weer heel veel prostituees. In Vidin een hotel gevonden waar de Harley `s weer binnen mochten staan. Moesten we ze wel tegen een bordes van zes treden oprijden over een deur die spontaan uit de sponning van het toilet was gehaald. Ook hier weer veel gesloten restaurants en winkels. Toch een terras gevonden om de hoek van het hotel. Hier wordt Zagorna getapt.
Vandaag was Peter voor de zoveelste keer met de Harley omgevallen tijdens het maken van een foto vanuit het zadel, overigens geven op en-afstapjes ook regelmatig problemen, hahaha.
Plan is om nu de Donau te volgen.

08-04-2004

Na een tiental kilometer zandpad te hebben gereden, om de bocht af te snijden, bij Servië de grens over. De hele ochtend door prachtig heuvelachtig bosgebied gereden langs stroompjes. Wel een erg slechte weg. Soms beter om door de berm te rijden, de idiale lijn was er dan gewoon niet. Dwars door Beograd waar we  de Donau volgen naar het Noorden.
Ook vandaag een vogel tegen m`n scherm gehad. Morsdood. Opvallend veel verwilderde honden hier en in Bulgarije. Later op de dag een aanrijding gehad met een oude man op een fiets die mij niet zag aankomen. Ging allemaal niet hard in het dorpje maar je weet hoe het kan gaan. Hij lette meer op Peter die nu voor mij reed. Eerlijk gezegd lette ik ook even ergens anders op dus zag hem net te laat. Gelukkig niet ernstig afgelopen. Nadat de man van de schrik is bekomen geeft de politie –in allerijl door omstanders erbij gehaald- de man de wind van voren dat-ie beter moet uitkijken en dat `t z`n eigen schuld is. Ik wil nog geld geven voor een andere voorwiel maar dat laten ze niet toe: `moet-ie maar uit z`n doppen kijken `begreep ik uit de Serviese/Engels/Duitsche vertaling. Ik durf wel toe te geven dat ik heel blij was door te kunnen rijden, die jongens gaan nogal prat op hun politie-insigne om maar zo te zeggen en zo heel lang geleden is de oorlog nou ook weer niet.

09-04-2004

Doordat we geen rekening hadden gehouden met het tijdsverschil ( probleempje waar wij ook met andere ritjes wel vaker mee te kampen hebben) zitten we vanmorgen al om zes uur aan het ontbijt waardoor we vandaag voor 11 uur de grens van Kroatië en Hongarije passeren. Dat is dan weer mooi. Over de 76 rijden we naar Budapest en bezoeken we de Citadel met een prachtig uitzicht over deze wereldstad. Langs de parlementsgebouwen volgen we de Donau naar het noorden waar ik mijn versnellingspook verlies. Na deze proffessorisch te hebben bevestigd vervolgen we de weg naar Slowakije naar een zo kleine grensovergang dat we er niet door mochten maar naar een internationale grenspost 50 km. verderop moesten. No problem. Onderweg wel weer behoorlijk regen gehad. Na de grens weer eens een bekeuring voor ja: een snelheidsovertreding van wel tien km.p.u. Dus weer € 8,- armer samen. Paspoort inleveren en terug naar de dichtst bij zijnde pin automaat. In Slowakije zijn de wegen wel erg goed, zeg maar Duitse kwaliteit, en schieten weer lekker op naar ons hotel over de glooiende heuvels. Het eerste was te duur:€  95.- voor twee. Tweede had geen parkeerplaats. Bij de derde is dat wel op veilige afstand van de grote weg voor slechts, jawel € 8.- voor de twee in het lokale sport-hotel .Het is dan wel zo gehorig dat we konden horen hoe  buurvrouw genomen werd door buurman. Het sport-hotel stamt nog uit het Sovjettijdperk toen je sportkamp uitwisselingen had. Hier werd dan ook niet veel meer aan sport gedaan maar de kantine zit tjokvol met stevig rokende en drinkende mensen.

10-04-2004

Vandaag Tsechië ingereden, is het bewolkt en koud heb dooie vingers en geen gevoel in m`n hielen. Inmiddels draag ik-voor de zoveelste keer deze trip- vier shirts en twee sweaters. Na de lunch en goed opgewarmd te zijn rijden we naar Praag door prachtige glooiende landschappen. Toch nog lastige darmen gekregen van die schnitzel, dus nog even het bos ingerend. Om 16.30 u. rijden we Praag in en ontmoeten de Donau weer op zoek naar de lokale Harley-dealer waar ik een paar jaar gelden voor een gesloten deur kwam om een shirt te kopen. Ik zal er nogmaals heen moeten want wederom is de zaak al gesloten. Konden het bijna in een keer vinden ,we zitten op de juiste heuvel maar de juiste weg kunnen we niet vinden en als we het aan iemand langs de weg vragen blijkt de man als hij z`n eigen motor start ook Harley-rijder te zijn. Daarna rijden we de zon achterna de stad weer uit naar Slany waar we in een pension overnachten met de motoren op een binnenplaats geparkeerd. Peter heeft `t vandaag ook koud gehad en is weer eens bijna van de trap gedonderd. De zon brak pas in Praag door. Vanavond na vier dagen dragen m`n een na laatste paar sokken en onderbroek weggegooid. Ondanks de kou wel weer fantastisch gereden over de heuvels. Ook weer vaak die bruinkool-lucht geroken, blijft zo lekker hangen tussen de heuvels.

11-04-2004

Gisteravond konden de bikes in een garage parkeren. Als we deze ochtend de Harley`s gaan halen blijkt dat we met de sleutel in de verkeerde garagedeur zitten te morrelen en voordat we de sleutel bijna vastgetimmerd hadden in het slot zag de buurman ons zwoegen en wees ons de andere deur 50 meter verder. Oeps, net op tijd.
Bij Chomutov de grens over naar voormalig Oost-Duitsland en meteen linksaf de bossen in volgens de route die Peter heeft uitgezet. We rijden door schitterende natuurgebieden , landerijen, komen door Weimar, langs burchten en weer door bossen. Na bijna 470 km stoppen we in Dattenrode om zes uur. Vroeger was dit de hoofdroute naar Kassel maar sinds de autobaan er ligt is het meer een toeristische route geworden. En als we hier onze kamer betreden struikelt Peter naar binnen. Het Duitse bier, eten en de vermoeidheid doet ons vroeg de das om. De volgende en laatste reisdag zullen wij mooi op tijd thuis zijn via de autobaan

 

   

Onze sponsors  

   

Zoeken  

   

Talen  

   
© H-DCN Regio Utrecht